




W powiecie cieszyńskim, zwłaszcza w jego górskiej części jest kilka gmin i miejscowości turystycznych często odwiedzanych przez turystów i gości. Dużą grupę stanowią osoby starsze czy z niepełnosprawnościami. W ostatnich dniach postanowiłem pospacerować z przewodnikiem i „białą laską” po uzdrowiskowo-leczniczej dzielnicy Zawodzia oraz po centrum Ustronia. Co z tego wynikło? Zapraszam poniżej.
Na ustrońskim Rynku znajdziemy Ratusz oraz w bliskiej odległości Miejską Bibliotekę Publiczną im. Jana Wantuły. Biblioteka oraz pomieszczenia tam się znajdujące są po remoncie: postawiono przeszkloną windę osobową, zlikwidowano progi w drzwiach do pomieszczeń ogólnodostępnych, brakuje oznaczeń dotykowych dla osób z dysfunkcjami wzroku.
W budynku ustrońskiego Urzędu osoby poruszające się na wózku inwalidzkim mają możliwość dotarcia jedynie do pomieszczeń na parterze gdzie znajduje się m.in. biuro podawcze. Na parter prowadzą schody, które można pokonać za pomocą platformy przyschodowej. W budynku brak windy, toaleta dla osób z niepełnosprawnościami znajduje się na parterze i jest oznaczona dotykowo w brajlu, są 3 pętle indukcyjne zainstalowane i działające na stałe, kontrastowo oznakowane są schody na klatce schodowej, istnieje możliwość skorzystania z usług tłumacza języka migowego, na drzwiach do poszczególnych biur znajdują się powiększone numery wyczuwalne dotykiem ale nie ma nigdzie tablicy informującej o poszczególnych biurach w brajlu. Oprócz oznaczenia w brajlu toalety dla niepełnosprawnych na parterze oraz informacji o możliwości wejścia do budynku z psem asystującym nie ma żadnych informacji do „czytania dotykowo” przez osobę znającą brajla. W budynku nie ma tyflomapy kontrastowej i dotykowej.
Przejścia dla pieszych na terenie miasta posiadają obniżenia chodnika na całej szerokości w miejscu gdzie znajduje się właśnie przejście – bardzo pomocne osobie na wózku inwalidzkim, o kulach, osobie starszej, kobiecie z dzieckiem oraz niewidomemu. Nie spotkałem niestety żadnego przejścia dla pieszych z poziomym oznaczeniem wyczuwalnym przez osobę niewidomą – czyli potocznych „jeżyków”. Nie ma żadnego przejścia dla pieszych z sygnalizacją świetlną i dźwiękową. Na zatoczkach przystankowych również nie wyczułem „jeżyków”. Jednak znalazłem jedno miejsce gdzie zamontowane są „jeżyki” oraz „prowadnice naprowadzające” niewidomego – znajduje się to na peronie przystanku kolejowego np. Ustroń Zdrój.
Z przystanku Ustroń Zdrój niedaleko do uzdrowiskowej dzielnicy miasta czyli Zawodzia z charakterystycznymi sanatoriami „piramidami”. Tutaj wybrałem jedną ulicę Szpitalną i przestukałem ją w całości „białą laską”. Najpierw spacer prowadził chodnikiem przy ulicy Szpitalnej. Pamiętam jak ta ulica wyglądała przeszło 15 lat temu gdy byłem osobą widzącą i jeszcze potem 8 lat temu gdy pokonywałem ją podczas wizyt lekarskich w jednym z ośrodków. Jestem obecnie pod dużym wrażeniem (mówię o ciągu pieszym) ponieważ po remoncie każda osoba chcąca przejść ten odcinek pieszo może to zrobić bezpiecznie bez konieczności wchodzenia na jezdnię. Chodnik na całej długości jest szeroki, idąc od strony terenu zielonego z „białą laską” wyczuwałem obrzeże chodnikowe oddzielające właśnie teren zielony od chodnika. Praktycznie w każdej chwili jest możliwość skorzystać z ustawionych ławek parkowych. Wyczuwalne jest obniżenie chodnika na całej jego szerokości na wysokości przejścia dla pieszych, jednak nie wyczułem w żadnym miejscu „jeżyków”.
W drodze powrotnej przeszedłem odcinkiem Alei Legionów, która biegnie wzdłuż rzeki Wisły. Wyznaczona jest na całej, asfaltowej części ścieżka rowerowa. Ustroński Amfiteatr jest dostępny dla osób z dysfunkcjami ruchu, wszystkie chodniki, ciągi piesze są w większości pozbawione barier architektonicznych, w miejscach gdzie jest potrzeba pokonania schodów zewnętrznych znajdują się podjazdy dla wózków.
Tak, jak ma to miejsce w większości miejscowości, Ustroń w ramach posiadanych środków finansowych prowadzi prace remontowo-inwestycyjne, które mają również poprawić dostępność i zlikwidować bariery architektoniczne.
Andrzej Koenig, ociemniały
Fot. Archiwum autora


