Zazwyczaj w przypadku cukrzycy, gdy trzustka nie jest już w stanie produkować hormonu obniżającego poziom cukru we krwi w wystarczających ilościach lub w ogóle osoby chorujące na „słodką chorobę” są na stałe uzależnione od podawania hormonu obniżającego poziom cukru we krwi – insuliny – w postaci zastrzyku – penem lub za pomocą pompy insulinowej.
W chwili obecnej pompa insulinowa dla dzieci i młodzieży oraz osób dorosłych do 26 roku życia jest refundowana w 100%, lecz aby ją otrzymać należy przejść proces kwalifikacji obejmujący wizytę u diabetologa, analizę stanu zdrowia i wyników badań.
Pompa insulinowa osobista to urządzenie, które podaje podskórnie insulinę. Pompa, podobnie jak trzustka, automatycznie, w sposób ciągły, w rytmie pulsacyjnym uwalnia niewielkie, bazowe ilości insuliny, które z tkanki podskórnej wchłaniają się do krwiobiegu. Dzięki temu osoba chorująca na cukrzycę ma zapewnione podstawowe zapotrzebowanie na ten hormon. Stałe, systematyczne wydzielanie insuliny przez pompę, czyli tzw. przepływ bazowy zapisuje się w pamięci pompy insulinowej jako schemat, który mówi o tym jaka ilość insuliny ma zostać podana w ciągu godziny i z jaką szybkością.
Ministerstwo Zdrowia (MZ) przygotowało projekt rozporządzenia, który zakłada rozszerzenie dostępu do leczenia pompą insulinową dorosłych pacjentów z cukrzycą typu 1 lub 3, spełniających określone kryteria medyczne. Po przejściu całej procedury Legislacyjnej i wejściu w życie nowych przepisów świadczenie będzie dostępne również dla osób powyżej 26. roku życia z cukrzycą typu 1 lub 3, które spełniają określone kryteria medyczne, którymi są:
• kontynuacja terapii z wykorzystaniem osobistej pompy insulinowej (OPI);
• powtarzające się ciężkie hipoglikemie;
• powtarzające się hiperglikemie o brzasku;
• niestabilność glikemii;
• obecność przewlekłych powikłań cukrzycy.
– Pacjenci nie powinni tracić dostępu do skutecznego leczenia tylko dlatego, że ukończyli 26. rok życia. Chcemy, aby o możliwości korzystania z terapii pompą insulinową decydowały przede wszystkim potrzeby zdrowotne pacjenta i wskazania medyczne, a nie jego wiek. Przygotowana przez nas zmiana ma zapewnić ciągłość terapii (…) – podkreśla minister zdrowia Jolanta Sobierańska-Grenda.
Pompa insulinowa umożliwia ciągłe, indywidualnie dostosowane podawanie insuliny przez całą dobę, co pomaga utrzymać właściwą kontrolę glikemii. Eksperci wskazują, że ograniczenie wieku nie znajduje uzasadnienia medycznego i nie powinno decydować o możliwości dalszego korzystania z tej formy leczenia.
– Dotychczasowe wyniki pokazują, że warto inwestować w dostęp pacjentów do nowoczesnych metod leczenia. Rozszerzenie refundacji pozwoli dorosłym pacjentom kontynuować terapię zgodnie z najlepszymi praktykami, utrzymać dobrą kontrolę cukrzycy i ograniczyć ryzyko jej ostrych oraz późnych powikłań –relacjonuje przedstawicielka Polskiego Towarzystwa Diabetologicznego.
Obecnie projekt rozporządzenia zostanie skierowany do 30-dniowych konsultacji publicznych i opiniowania. Po zakończeniu konsultacji zgłoszone uwagi zostaną przeanalizowane, a projekt będzie dalej procedowany.
Leczenie cukrzycy przy użyciu pompy insulinowej może przynieść wiele korzyści takich, jak precyzyjne dawkowanie insuliny pozwalające na ustawienie nawet minimalnych przepływów dawki podstawowej), co pomaga skuteczniej kontrolować glikemię, redukuje ryzyko występowania hipoglikemii oraz zapobiega powikłaniom, możliwość bardzo indywidualnego dopasowania terapii insulinowej do stylu życia jak i eliminacje porannych hiperglikemii dzięki dobraniu odpowiedniej dawki insuliny w godzinach nocnych. Dlatego zmiana w refundacji stosowania pompy insulinowej przez diabetyków powyżej 26. roku życia może przynieść poprawę leczenia.
Andrzej Koenig, ociemniały
Fot. Pixabay
