Przewodnik turystyczny – na to nigdy za późno!

To jest zawód, który można zdobyć w każdym momencie, a cenione są w nim wiedza, doświadczenie, empatia i kondycja. Przede wszystkim trzeba lubić ludzi i być na nich otwartym. Kiedy zacząć? Nie ma żadnych ograniczeń, ale praktyka pokazuje, że start w tym zawodzie zdarza się ludziom koło sześćdziesiątki.

Sam wchodzę w przewodnictwo, gdy jest mi już bliżej sześćdziesiątki niż pięćdziesiątki. I w żadnym momencie kursów, które musiałem przejść, czy podczas rozmów ze zleceniodawcami bądź turystami, nie odczułem w żadnej formie (jawnej bądź ukrytej) dyskryminacji czy krytyki z uwagi na mój wiek.

Piszę o tym na początku, bo w wielu innych branżach tak się niestety dzieje – starsze osoby nie są mile widziane. To się nazywa ageizm – dyskryminacja z uwagi na wiek. W przewodnictwie to paskudne zjawisko nie występuje. Piszę to zarówno na podstawie doświadczenia swojego, jak i osób, które pracują w tym zawodzie od dawna.

By zostać przewodnikiem sudeckim, trzeba ukończyć dwuletni kurs, organizowany przez różne podmioty, na przykład przez PTTK. Kurs składa się z wycieczek prowadzonych przez doświadczonych przewodników, wykładów, zadań domowych (referatów) do wykonania. Kończy się trzydniowym egzaminem: testem z wiedzy z różnych dziedzin, ustnym i praktycznym: prowadzeniem wycieczki na trasach, podanych wcześniej. Egzamin ma rangę państwową, organizowany jest przez urząd marszałkowski. W komisji egzaminacyjnej są wybitni specjaliści z różnych dziedzin.

Kurs jest wspaniałą przygodą. Poznaje się na nich innych ludzi zakochanych w górach, zwykle znających się na czymś bardzo dobrze w zakresie objętym tematyką kursu. Dzięki temu kursanci, spędzając dużo czasu razem, uczą się sporo od siebie. Interesujące są także wykłady, prowadzone przez znakomitych fachowców.

Ogólnie kurs to świetny czas, który niezwykle rozwija. Wiele osób uczestniczy w nim po to, by przeżyć przygodę, poznać innych ludzi dzielących tę samą pasję oraz by poszerzyć wiedzę. Nawet, jeśli decydują się na zdawanie egzaminu i udaje im się to, często nie prowadzą wycieczek, bo są zajęci swoją pracą etatową, rodziną bądź innymi sprawami. Czasu poświęconego na kurs jednak nie żałują.

Co jest ważne, by zdać egzamin i móc zostać przewodnikiem? Wiedza oczywiście jest bardzo istotna, i to z różnych obszarów – geografii, geologii, klimatologii, pierwszej pomocy, historii, architektury, zasad zachowania bezpieczeństwa w górach… Nie wszystkie te dziedziny są wymagane na egzaminie, ale wszystkie są na zajęciach w trakcie kursu i o wszystkich warto mieć pojęcie potem, już przy okazji prowadzenia wycieczek.

Wiedza to jednak nie wszystko. Cóż po niej, jeśli nie potrafi się jej przekazać? Trzeba umieć prowadzić grupę, być liderem, który potrafi zapanować nad nią, poprowadzić ją w dobrym tempie, a przy tym wprowadzić dobrą atmosferę i dodatkowo podzielić się w atrakcyjnej formie wiedzą. Jedni mają do tego talent, inni mogli nauczyć się tego wcześniej w innej pracy, a niektórzy muszą się tego nauczyć. Jeśli mają blokady psychiczne, które im na to nie pozwalają, muszą starać się je usunąć. Czasem wymaga to wiele czasu.

Kolejną barierą jest wejście na rynek, czyli pozyskanie zleceń. Rynek usług przewodnickich jest wolny. Każdy sam decyduje, z kim idzie w góry czy zwiedzać miasto. Tu nikt nie pracuje jako przewodnik na etacie, nie ma jakiejś centralnej rozdzielni wycieczek. Trzeba samemu znaleźć dla siebie niszę.

Oczywiście można liczyć na innych, doświadczonych przewodników, którzy mają więcej propozycji niż czasu potrzebnego na skorzystanie z nich, więc są gotowi komuś przekazać zlecenie bądź polecić go. Można też, a nawet trzeba, ogłosić na swoich profilach w mediach społecznościowych, że jest się przewodnikiem i podać zakres swych usług. Nasi znajomi z facebooka czy instagrama to naturalna potencjalna klientela.

Nasze szanse zwiększy utrzymywanie dobrej formy fizycznej. Jeśli chcemy iść z kimś w góry, musimy zdawać sobie sprawę, że będziemy odpowiadać za jego bezpieczeństwo. Musimy więc być przygotowani do tej roli, nie tylko pod względem wiedzy i umiejętności udzielania np. pierwszej pomocy, ale także kondycyjnie. Sprawność fizyczna daje nam też możliwości prowadzenia grup sportowych, które poruszają się szybkim tempem.

Musimy być też dyspozycyjni czasowo. Turystyka to branża, w której najwięcej dzieje się w weekendy. Bywa też tak, że nasza praca w roli przewodnika jest potrzebna natychmiast albo otrzymujemy propozycję wieczorem, a wycieczka jest następnego dnia. Musimy być gotowi do akcji!

Przewodnik musi być też czasem skutecznym motywatorem. Bywa, że ktoś opóźnia grupę, jest wolny lub nie wierzy w swoje siły. Trzeba umieć przekonać go, by wziął się w garść, by zdał sobie sprawę, że przeżyje coś niezwykłego. Może spotka Ducha Gór? Poczucie humoru pomaga zmotywować opornego turystę.

Gdy spełnimy te wszystkie warunki, czeka nas zawodowa przygoda życia. Prawie wszyscy turyści przyjeżdżają w góry z pozytywnym nastawieniem, w dobrych humorach. Gdy wyczują ze strony przewodnika podobny nastrój i pasję, wytworzy się dobra energia, która jest gwarancją udanej wycieczki. Najważniejsze są w końcu relacje międzyludzkie.

Wiele starszych osób nie chodzi z turystami po górach, ale po miastach jak najbardziej, bądź też jeździ na wycieczki autokarowe. Czasem program wycieczki zawiera wszystkie te elementy: przejazd autobusem oraz trasy górskie i miejskie. Przydaje się więc bardzo kurs pilota wycieczek. Zawód pilota jest uwolniony i ten kurs nie jest konieczny, by pracować jako pilot wycieczek, ale wiedza na nim zdobyta przydaje się w pracy przewodnika, gdy trzeba „poprowadzić” autobus, czyli pomóc kierowcy w znalezieniu celu, parkingu, ogólnie zadbać o logistykę. Kurs pilota jest krótszy, prostszy i wymaga mniej czasu. Warto go ukończyć, by mieć kompletną wiedzę i większe szanse na zlecenia.

Leszek Kosiorowski

Zdjęcia: Autor tekstu z grupą turystów w Karkonoszach

Miejsce na Twoją reklamę!

guest

0 komentarzy
Najstarsze
Najnowsze Najwięcej głosów
Opublikuj post: