W Ośrodku Rehabilitacji i Szkolenia Polskiego Związku Niewidomych (PZN) „ Homer” w Bydgoszczy odbyło się spotkanie z okazji 40-lecia działalności różnych organizacji na rzecz osób głuchoniewidomych w Polsce. W spotkaniu uczestniczyło ok. 30 osób – głuchoniewidomych oraz rodziców dzieci głuchoniewidomych.
Spotkanie było okazją do wspomnień i rozmów na temat zrealizowanych działań oraz do wymiany informacji o aktualnych działaniach w środowisku osób głuchoniewidomych. Uczestnicy mogli dowiedzieć się, gdzie w Polsce realizowane są działania na rzecz tej grupy, a także co aktualnie dzieje się ważnego dla środowiska w Polsce i na świecie.
Przedstawicielka PZN Elżbieta Oleksiak omówiła działania PZN na rzecz dostępności dla osób niewidomych i słabowidzących, prace w Radzie Organizacji Pacjentów przy Ministerstwie Zdrowia i Rzeczniku Praw Pacjenta oraz przedstawiła projekt dotyczący Wspomaganych Społeczności Mieszkaniowych, który zakłada budowę 12 mieszkań w Bydgoszczy ze szczególnym uwzględnieniem osób głuchoniewidomych.
Krzysztof Wostal – osoba głuchoniewidoma – z Fundacji Transgresja opowiedział o działaniach rzeczniczych, m.in. o udziale osób głuchoniewidomych w Radzie przy Rzeczniku Praw Obywatelskich. Grzegorz Kozłowski z Polskiej Fundacji Osób Słabosłyszących wspomniał o działaniach Fundacji związanych z dbaniem o dostęp osób głuchych i głuchoniewidomych do informacji, edukacji, usług i uczestnictwa w życiu kulturalnym. Te działania to m.in. propagowanie wiedzy na temat różnych systemów wspomagających słyszenie. A także instalowanie pętli indukcyjnych w miejscach, gdzie odbywają się spotkania osób z problemami słuchu. Wydarzenie współorganizowane było przez Polski Związek Niewidomych oraz Polską Fundację Osób Słabosłyszących.
Osoba głuchoniewidoma to osoba, u której występuje jednocześnie uszkodzenie słuchu i uszkodzenie wzroku; sprzężenie to powoduje, że napotyka ona specyficzne trudności w codziennym funkcjonowaniu, szczególnie w komunikowaniu się, dostępie do informacji i przemieszczaniu się.
Uszkodzenie obu zmysłów powoduje, że osoba głuchoniewidoma niejednokrotnie potrzebuje korzystać z dodatkowych form wsparcia i sposobów komunikacji w stosunku do tych, z jakich czerpią osoby wyłącznie głuche lub niewidome. Mimo to orzecznictwo o niepełnosprawności nie używa odrębnego kodu dla głuchoślepoty.
Grupa osób głuchoniewidomych jest bardzo zróżnicowana. Obejmuje zarówno osoby, które urodziły się z uszkodzeniem jednego lub obu ze zmysłów, jak i takie, których wzrok lub słuch doznały uszkodzenia na późniejszym etapie życia, najczęściej na starość. Również stopień uszkodzenia wzroku i słuchu różni się w obrębie grupy osób głuchoniewidomych. Zalicza się do niej:
– słabosłyszące osoby słabowidzące (największą grupa wśród osób głuchoniewidomych),
– słabosłyszące osoby niewidome,
– słabowidzące osoby głuche oraz
– osoby całkowicie głuchoniewidome (najmniejsza grupa wśród osób głuchoniewidomych).
Pierwszy turnus dla dorosłych osób głuchoniewidomych został zorganizowany w 1985 r. w Jadwisinie przez Polski Związek Niewidomych. Był to początek zorganizowanych i regularnych działań na rzecz osób z jednoczesnym uszkodzeniem wzroku i słuchu. Kilka lat później w 1991 roku powołano Towarzystwo Pomocy Głuchoniewidomym, A W tym samym roku w Ośrodku PZN „Homer” w Bydgoszczy odbył się pierwszy turnus dla dzieci głuchoniewidomych wraz z rodzicami oraz konferencja dla uczestników z krajów Europy Środkowo-Wschodniej. W tym czasie organizowano szkolenia przy wsparciu amerykańskiej Fundacji Hilton-Perkins, podejmowano wiele różnorodnych inicjatyw wspierających osoby głuchoniewidome. Źródło: Polski Związek Niewidomych
Andrzej Koenig, ociemniały
Fot. Pixabay
