Gra została wymyślona w 1946 roku przez Austriaka Hansa Lorenza oraz Niemca Seppa Reindle’a. Celem było stworzenie aktywności sportowej dla żołnierzy, którzy stracili wzrok podczas II wojny światowej. Z czasem gra zaczęła zdobywać popularność wśród osób z dysfunkcją wzroku na całym świecie.
Goalball w Polsce rozwija się od lat 80., jednak przez długi czas nie był tak popularny jak w innych krajach. Polska reprezentacja mężczyzn zaczęła odnosić sukcesy na arenie międzynarodowej dopiero w XXI wieku. W 2005 roku polscy zawodnicy zdobyli brązowy medal na Mistrzostwach Europy, co było jednym z największych osiągnięć w historii polskiego goalballu. Obecnie gra jest wspierana u nas przez Polski Związek Sportu Niepełnosprawnych „Start”, a polscy zawodnicy regularnie biorą udział w międzynarodowych turniejach, budując swoją pozycję na arenie światowej.
W dniach 11-13 września 2026 roku Wisła była gospodarzem Mistrzostw Polski Juniorów Młodszych, Juniorów i Kobiet w goalballu. Zawody rozegrane zostały w Ośrodku Przygotowań Paralimpijskich START oraz w Szkole Podstawowej nr 1 w Wiśle.
W turnieju wzięło udział 16 drużyn, które rywalizowały w trzech kategoriach:
– Junior Młodszy: Goalball Wrocław, WSSiRN „START”, UKS OKEJ Lublin, SSN START Łódź, Bruk-Bet Termalica Kraków;
– Junior: Goalball Wrocław, UKS Laski, UKS OKEJ Lublin, Bruk-Bet Termalica Kraków, WSSiRN „START”;
– Kobiety: Goalball Wrocław, WSSiRN „START”, SSN START Łódź, UKS OKEJ Lublin, Bruk-Bet Termalica Kraków, UKS Laski.
Pomimo, że podczas meczów na Sali panowała cisza i można było usłyszeć dźwięki płynące z piłki z dzwonkiem po zakończeniu wszyscy zawodnicy byli głośno oklaskiwani przez zgromadzoną publiczność na dwóch wiślańskich salach. Przez te trzy dni cała Wisła żyła i emocjonowała się tak wielkim wydarzeniem, które przyciągnęło do wiślańskiego kurortu zawodników z dysfunkcjami wzroku z całej Polski.
Sport ten jest niezwykle dynamiczny z dokładnie opisanymi zasadami. Po pierwsze, dyscyplina ta rozgrywana jest w hali na prostokątnym boisku o wymiarach 18 × 9 metrów. Po obu krótszych stronach boiska znajdują się bramki o wysokości 1,3 metra, które zajmują całą szerokość pola gry. Każdy zespół składa się z trzech zawodników na boisku oraz maksymalnie trzech rezerwowych. Gracze mają za zadanie zdobywać punkty, rzucając specjalną piłkę w kierunku bramki przeciwnika, oraz bronić własnej bramki, zatrzymując piłkę ciałem. Piłka waży 1,25 kg i ma obwód 76 cm. W jej wnętrzu umieszczone są metalowe elementy, które wydają dźwięk, umożliwiając zawodnikom śledzenie jej ruchu. Aby zapewnić równe szanse wszystkim uczestnikom, każdy gracz nosi specjalne nieprzezroczyste gogle oraz ma dodatkowo zaklejone oczy plastrami okulistycznymi. W trakcie gry na boisku panuje absolutna cisza, aby zawodnicy mogli dokładnie zlokalizować piłkę na podstawie jej dźwięku.
Mecz składa się z dwóch 12-minutowych połów, z 3-minutową przerwą między nimi. Gra odbywa się w szybkim tempie, a zawodnicy mają maksymalnie 10 sekund na przeprowadzenie akcji – od momentu pierwszego kontaktu z piłką podczas obrony do chwili, gdy piłka przekroczy połowę boiska. Przekroczenie tego limitu skutkuje rzutem karnym dla drużyny przeciwnej. Strefa gry podzielona jest na kilka obszarów, a zawodnicy mogą atakować jedynie z wyznaczonej strefy rzutu, znajdującej się w odległości do 6 metrów od własnej bramki. Ta sama strefa obowiązuje przy działaniach obronnych. Nad prawidłowym przebiegiem rozgrywki czuwa cały zespół sędziowski, składający się z: sędziego głównego, sędziego pomocniczego, czterech sędziów bramkowych, sędziów mierzących czas, protokolanta oraz osoby obsługującej zegar.
Andrzej Koenig, ociemniały
Fot. Pixabay
