Współczesna medycyna pozwala na coraz efektywniejsze pomaganie osobom, które w wyniku choroby lub wypadku muszą mierzyć się z obniżoną jakością życia lub niepełnosprawnością. Jedną z form rehabilitacji, a raczej neurorehabilitacji jest mikropolaryzacja.
Terapia ta powszechna jest w krajach Europy Zachodniej takich jak Francja, Niemcy, Anglia, Włochy, a także USA. W Norwegii terapia prowadzona jest w ramach rządowego programu co znacząco ułatwia pacjentom leczenie. Do Polski mikropolaryzacja mózgu dotarła w 2003 roku i bardzo szybko staje się coraz popularniejsza.
Znajduje ona zastosowanie u pacjentów z takimi schorzeniami i dolegliwościami, jak: afazja – zarówno ruchowa, jak i sensoryczna, autyzm i inne zaburzenia rozwojowe, urazy czaszkowo-mózgowe, udar mózgu, zaburzenia pamięci i koncentracji, ADHD, padaczka lekodporna, szumy uszne, uzależnienia, depresja, niektóre zaburzenia psychiatryczne, choroby zwyrodnieniowe mózgu (choroba Alzheimera, choroba Parkinsona) przebiegające z zaburzeniami emocjonalno-osobowościowymi i poznawczymi oraz porażenie mózgowe.
Mikropolaryzacja mózgu to nowoczesna metoda terapii neurologicznej, polegająca na stymulacji określonych obszarów kory mózgowej za pomocą prądu stałego o niskim natężeniu. Stosuje się ją w celu poprawy funkcjonowania mózgu w obszarach uszkodzonych wskutek urazów, udarów, czy innych zaburzeń neurologicznych. Terapia ta wspiera procesy neuroplastyczności, czyli zdolności mózgu do adaptacji i tworzenia nowych połączeń nerwowych.
Jest to bezbolesna, bezpieczna metoda, która nie ma skutków ubocznych, a efekty potrafią być naprawdę niezwykłe. U dzieci z niepełnosprawnością mikropolaryzacja może pomóc w: poprawie koncentracji i pamięci, rozwoju mowy, usprawnieniu ruchowym, wyciszeniu nadpobudliwości, lepszym funkcjonowaniu w codziennych sytuacjach. Można powiedzieć, że jest to jak delikatne „doładowanie” mózgu, które wspiera terapię i rozwój dziecka.
Przed przystąpieniem do terapii ważne jest przeprowadzenie badań obrazowych (np. rezonansu magnetycznego), a także ocena funkcji poznawczych i motorycznych pacjenta. Jak podkreślają eksperci, neuroobrazowanie nie zawsze oddaje rzeczywisty stan funkcji mózgu. Następnie na podstawie wyników diagnostyki specjaliści opracowują program stymulacji dostosowany do konkretnego przypadku. Terapia wymaga zaangażowania i cierpliwości, dlatego ważne jest odpowiednie nastawienie i świadomość, że efekty mogą pojawić się stopniowo
Jak podkreślają eksperci mikropolaryzacja mózgu jest bezpieczna, gdy jest prowadzona przez doświadczonych specjalistów. Terapia zazwyczaj obejmuje cykl kilkunastu sesji, trwających 20-40 minut każda. Po każdym cyklu ocenia się postępy i podejmuje decyzję o kontynuacji lub zmianie strategii leczenia każdego pacjenta indywidualnie. Mikropolaryzacja mózgu bazuje na naturalnym potencjale neuroplastyczności, czyli zdolności mózgu do reorganizacji i tworzenia nowych połączeń neuronalnych. Dzięki tej właściwości nawet uszkodzone obszary mózgu mogą odzyskać funkcje, które wydawały się trwale utracone. Przeciwwskazaniami do takiej formy terapii są: ciąża, ciała obce (klipsy metalowe, implanty). Jedynym powikłaniem po zabiegu jest zaczerwienienie skóry w miejscu przyłożenia elektrod, ale mija ono już po kilku minutach po zabiegu.
Andrzej Koenig, ociemniały
Fot. Pixabay
