Stwardnienie rozsiane (SM) jest chorobą ośrodkowego układu nerwowego, która obejmuje mózg i rdzeń kręgowy. To jedna z chorób autoimmunologicznych, a jej rozwój związany jest zarówno z czynnikami genetycznymi, jak i środowiskowymi. Stwardnienie występuje głównie wśród osób w wieku dorosłym i może znacząco wpływać na jakość życia pacjentów.
Poznanie objawów oraz właściwe działania mogą pomóc w zmniejszeniu ryzyka zachorowania na stwardnienie rozsiane. Wczesna interwencja, zdrowy styl życia, wsparcie układu odpornościowego oraz odpowiednia diagnostyka stwardnienia rozsianego mogą ograniczyć nasilenia objawów i rzuty. Ważne jest monitorowanie objawów i sposobów leczenia pacjentów z SM. Warto pamiętać, że przyczyny i leczenie oraz edukacja osób z SM odgrywają istotną rolę w spowolnieniu rozwój choroby.
Jak przyznaje w jednej z rozmów chorująca na stwardnienie rozsiane dziewczyna – pierwsze wyraźne objawy pojawiły się, gdy miała około 16 lat. Zaczęło się od problemów z pęcherzem, zaburzeń emocjonalnych, a później doszły trudności z chodzeniem i coraz większe przygarbienie sylwetki. Mówi, że z perspektywy czasu choroba dawała o sobie znać już dużo wcześniej, jeszcze w szkole podstawowej. Podczas szkolnych wycieczek bardzo szybko się męczyła, a po zajęciach na basenie nie była w stanie wrócić pieszo do domu. Zdarzały się także niewyjaśnione zawroty głowy. W tym okresie lekarze badali nawet błędnik, ale nikt nie podejrzewał choroby neurologicznej. W trakcie badań nikt nie łączył tych objawów w jedną całość. Każdy problem był traktowany osobno i szukano dla niego innego wyjaśnienia. Po usłyszeniu diagnozy dziewczyna poczuła ulgę ponieważ dowiedziała się, dlaczego mając 17 lat nie może normalnie chodzić. Diagnoza była wyjaśnieniem tych wszystkich objawów zarówno dla rodziny dziewczyny i dla otoczenia. Później było leczenie tabletkami, później terapia oraz wózek.
Osoba, która przeszła terapię, rehabilitację, porusza się na wózku, robi prawo jazdy mówi: „Bardzo ważne jest dobre leczenie od samego początku choroby – to może zmienić całe życie pacjenta. To nie tylko kwestia zdrowia i samodzielności, ale także przyszłości – możliwości nauki, pracy i niezależności”.
Powyższa historia pokazuje, że każdy przypadek SM przebiega inaczej. Jednak wszystkie te przypadki łączy jedno – dostęp do szerokiego wachlarza terapii, niezależnie od wieku pacjenta. Jeśli dziecko kwalifikuje się do leczenia wysoko skutecznego, powinno otrzymać je jak najszybciej. W początkowym okresie choroby czas ma ogromne znaczenie.
Andrzej Koenig, ociemniały
Fot. Pixabay/zdjęcie ilustracyjne
